Gisteren belde mijn redactrice Mirjam Bolt op: JIM is er! Mijn nieuwe boek voor iedereen vanaf 10 jaar.

Ze zou het boek direct aan me opsturen dus ik wacht nu vol spanning op de postbode.

Het is knalrood, zei ze, dus het valt lekker op. En alle illustraties van Monique Bauman zijn op de goede plaats in het boek terecht gekomen! Dat was nog een heel werk.

Kiki is natuurlijk woedend. Ze besluit om nooit meer met Jelmer te praten. Hij is haar broer niet langer. Hij bekijkt het maar! Ze snapt niet hoe het kan dat zó iemand haar broer zou zijn. En ook van haar ouders, die heel voorzichtig zijn met Jelmer en met elkaar vaak ruzie maken, baalt ze.

Kort daarop komt Kiki erachter dat haar familie haar echte familie waarschijnlijk niet is. Ze krijgt een boodschap van haar echte broer, Jim. Hij is naar haar op zoek... en laat steeds tekens voor haar achter. Kiki komt steeds meer aan de weet... en uiteindelijk ontdekt ze wie haar broer echt is.

JIM is geen boek, het is een speurtocht! Vanaf komende week ligt deze speurtocht in de winkel!

Verder nieuws: de nieuwe uitgave van KNIJN, bij uitgeverij Rubinstein , heeft helaas enorm veel vertraging opgelopen... maar nu zou ook dat boek er bijhijna moeten zijn. Met voorleescd van Mike Boddé !

Ik ben niet bepaald goed in het bijhouden van mijn website... elke keer als ik dan eindelijk weer eens zover ben dat ik er iets op wil zetten, ben ik vergeten hoe dat moet! Vreselijk. Maar zojuist vond ik, een mirakel, terug hoe ik dit kon maken.

In augustus verschijnt bij uitgeverij Rubinstein de herdruk van KNIJN, mijn eerste leesboek met illustraties van Martijn van der Linden . Er komt een cd bij waarop cabaretier Mike Boddé (van de Mike en Thomas show ) mijn verhaal voorleest!

Aan mijn andere nieuwe boek, JIM, werk ik hard. Het komt op zijn laatst in januari uit. JIM is het verhaal van Kiki die op zoek is naar haar broer. Een geheime broer, waarvan ze allerlei mysterieuze boodschappen ontvangt. Ze volgt dat spoor en komt uiteindelijk voor een heel grote verrassing te staan! Monique Bauman , met wie ik eerder De ogen van Jesleia , Het raadsel van groep 6 en Hij&Ik maakte, verzorgt opnieuw de beelden in het boek. Die zijn heel belangrijk want JIM is eigenlijk geen boek... het is een speurtocht.

Intussen heb ik...ahum... tien dieren. Vier cavia's, twee konijnen, twee katten en twee IJslandse paarden. Ik voel me heel rijk. Henk de kat overleed in maart. Dat was erg verdrietig want Henk was de beste kat allertijden. Nu hopsen sinds kort door zíjn huis twee jonge katertjes, Bommel en Bimbam geheten. Bommel is een Noorse boskat, net een wandelend knuffelbeest, maar hij houdt niet zo heel erg van knuffelen. Hij snapt niet wat een kopje geven is en schrikt als ik mijn hand naar zijn hoofd breng. Wel begint hij keihard te snorren als ik alleen maar 'hallo' tegen hem zeg; hij is hartstikke lief, alleen geen schootkat. Bimbam is een miniHenk! Maar dan rood met wit. Hij wil altijd op schoot en altijd spelen. Het nieuwe paard heet Erill. Dat betekent 'haast', maar het is geen goede naam voor hem want het is een heel rustig gezellig dier. Hij is 13 jaar oud en bruin.

Wij gaan met vakantie naar Zweden, voor 2 weken. Eerst naar een adres op een eiland in een groot meer, waar een Nederlandse familie woont die ook IJslandse paarden houdt. En daarna naar een huisje in het bos, vlakbij Marit Törnqvist (de illustratrice).

Daarnet ontdekte ik meer dan 40 nieuwe berichten die ik via deze website van jullie kreeg! Dank je wel! Als je ook iets wilt posten: ik schrijf altijd terug (alleen duurt het wel eens lang). Tot ziens!

Martijn van der Linden en ik hebben nog een nieuw boekje gemaakt, dat heet De Rijmreis, het verscheen in een serie van Zwijsen . Knijn, ons eerste gezamelijke boekje, zal helaas toch niet als prentenboekje verschijnen bij Querido , het is te dun en te duur. Dit hoorde ik gisteren. Oorspronkelijk was het wel de bedoeling dat Knijn een 'gewoon boek' zou worden. Jammer!

Onlangs verschenen: Derde schoorsteen rechts, of: Hoe Sint de weg vond

Mijn Sinterklaasverhaal (met sterrol voor onze kater Henk!) met Martijn van der Linden. Een klein boekje met kleurenillustraties, het is heel mooi geworden! Nu maar hopen dat Sinterklaas het overal in schoenen gaat stoppen... het past wel (bijna) denk ik.

Ik werk aan een nieuw avonturenboek... er komt weer een eiland in voor, en een paard, dus het heeft in de verte wel iets weg van De ogen van Jesleia. Maar hopelijk wordt het wel weer heel anders, een soort samengaan van mijn eerdere boeken, mét nieuwe dingen, natuurlijk. Ik hoop wel opnieuw te gaan samenwerken met Monique Bauman (van De ogen van Jesleia, Het raadsel van groep 6 en het omslag van Hij & Ik)

Het maken van een tweede deel van Het raadsel van groep 6 heb ik opgegeven; serieschrijven ligt mij niet, ik verveel me erbij, ik breng het niet op. Elk boek moet anders zijn dan het vorige.

Intussen ben ik op IJsland geweest en is Raudur naar Bloemendaal verhuisd. Over hem hoop ik ook nog een klein boekje te maken, tzt. Het is een erg vrolijk nieuwsgierig eigenzinnig paardje.

Groeten!

Er kwamen laatst twee meisjes langs die op het HML zitten, mijn oude middelbare school. Dat had ik al verteld. Een van hun haalde een papiertje uit haar tas. Ze keek me aan. 'Weet je dat er op Internet over je geklaagd wordt?' vroeg ze. 'Er zijn kwade mensen die vinden dat... hoor maar.' En ze begon voor te lezen van het papiertje, een citaat van iemands weblog, en daar wat reacties op. Ik hoorde het verbaasd aan. Wat was dit? De blogger bleek iemand te zijn die in een bibliotheek werkte. Haar klacht ging niet over mij maar over 1 van mijn boeken, namelijk Hij & Ik. Ze stoorde zich aan een bijfiguur(tje) uit het boek, namelijk de schoolbibliotheekcaresse. Die is streng en niet al te slim, en dat stak haar. Want zo werden mensen die in de bibliotheek werkten nu altijd afgebeeld in (kinder)boeken etc etc. Een ander iemand stelde dat ik zeker nooit in een mediatheek was geweest. Weer een ander iemand moest even opmerken dat mijn man John Fokke en Sukke maakte, wat dat ermee te maken heeft weet ik niet.

Goed. Toen het meisje klaar was met voorlezen vroeg ze me wat ik ervan vond. Ik zei dat ik me zoiets niet aan ging trekken, dat het me niet kon schelen. Dat was niet gelogen en toch niet helemaal waar... een paar dagen later heb ik op Internet zelf dat weblog gezocht. En ik heb een antwoord geschreven, naar die mevrouw. Ik zei haar dat het niet mijn bedoeling was een hele beroepsgroep te portretteren met 1 figuurtje in een boekje. Dat ik die pretentie nooit zou hebben, dat deze figuur toevallig autobiografisch te duiden zou zijn. Dat ik niet degene ben die veralgemiseert. Dat mijn eigen moeder bibliothecaresse is, en Heel Leuk. Dat ik heel vaak in biblio- en mediatheken kom, voor optredens. En dat mijn man inderdaad Fokke en Sukke maakt en wat dat er in vredesnaam mee te maken heeft...

De mevrouw reageerde direct en was heel aardig. Wel vond ze dat ik een volgende keer maar moest proberen om een aardige bibliothecaresse in een boek te zetten... Maar zo gaat schrijven niet hoor! Als je je bij elk personage en bij elk dier en ding moet gaan zitten afvragen of iemand zich er misschien aan zou kunnen storen, schrijf je nooit meer wat. Stel je voor. De hoofdpersoon houdt van gevulde koeken en niet van knakworst. O jee: knakworstfabrikanten beledigd! En alle makers van andere koeksoorten en versnaperingen bovendien, o jee! En dan. Hoofdpersoon koopt de koeken in een buurtwinkeltje bij een oude knorrepot. O jee! Kruideniers kwaad, supermarkthouders boos, heisa en heibel barsten los... zo kun je dus niet werken.

Ik hoop gewoon dat niemand zich gekwetst voelt door wat ik schrijf, behalve als ik daar op uit ben wat natuurlijk ook nog best wel eens voor zou kunnen komen. Maar mensen moeten niet allemaal waardeoordelen in je verhalen gaan zien die je helemaal niet hebt: het zegt meer over hun preoccupaties dan over de mijne, zoiets!

Goed. Zoals ik al zei was de mevrouw wel aardig, zij bedoelde het allemaal ook niet zo kwaad. Net zomin als ik. Hij&Ik werd afgelopen vrijdag goed besproken in De Volkskrant. De recensent vond het duidelijk een erg leuk boek, al mocht ik van hem geen gekke dingen verzinnen zoals engelenkoren die alleen de hoofdpersoon ziet (het is het geweten van Rosalie, in Hij&Ik, een oud verzinsel van toen ze klein was, omdat haar vader beweert dat er engelen rond haar bed stonden toen ze geboren werd, ze heeft eerst zelf niet helemaal goed door dat ze de engelen zelf verzint/zelf verantwoordelijk is voor wat ze doet... op ht einde van het boekje wel, dan fladderen de engelen weg op haar bevel). Ik houd van mijn engelen en zal niet ophouden met dit soort gekke dingen in mijn boeken te stoppen. Die recensent verdenkt schrijvers er vaak van dat ze hun boeken moeilijk willen maken. Hoe komt hij daarbij.

Net las ik de briefwisseling tussen W.F. Hermans en Gerard Reve uit. Dat was een geweldig boek. Als je 16 bent of zo, lees dan: Uit talloos veel miljoenen, De donkere kamer van Damocles, Nooit meer slapen van Hermans én De ondergang van de familie Boslowits, Werther Nieland, De avonden en Nader tot u van Gerard Reve en dan dit boek. Super!

Nu lees ik The rotters club van Jonathan Coe. Dat is een lekker boek al vind ik dat er teveel personages zijn die belangrijk zijn, ik moet nogal eens terugbladeren om zeker te weten wie wie is...

Morgen gaan Raudur en ik een heel lange rit maken, langs een pannenkoekenhuis.

ps 

Hij & Ik is een verhaal over vriendschap, waarvan ik wist dat ik het eens wilde vertellen. Het gaat over dingen die ik echt belangrijk vind, over meedoen met de rest maar wel zelf blijven nadenken, etc. Ook kon ik gebruik maken van allemaal herinneringen, gekke, nare en fijne. De persoon Zeger bestaat niet echt maar lijkt wel op een aantal bijzondere mensen die ik gekend heb of nog ken. Het boek speelt zich af in Haarlem, maar de school die er in voorkomt is gebaseerd op mijn eigen middelbare school, het HML (Haags Montessori Lyceum). Intussen ben ik betrapt dat was heel leuk, er kwam een mailtje van iemand die nu op die school zit. Daarna kwamen twee andere hml-ers me interviewen voor de HAMEL, de schoolkrant. Een hele eer.

Hij & Ik is via de website van Kidsweek te bestellen.

GROOT NIEUWS

nu echt...

Ik heb een paard! Een eigen paard! Na 27 jaar dromen... het is niet te geloven. Mijn (ons) paard heet Raudur van het Amstelland. Het is een vos, een dieporanje paard zonder aftekeningen (vlekken, strepen, bles). En natuurlijk is het een IJslander . Op mijn tiende ging ik met mijn zus op ponykamp, in Drenthe (de Pusta, heette het). Ze hadden er IJslanders. Sindsdien weet ik dat IJslanders het beste paardenras zijn... voor mij... Er is veel geweldigs aan IJslanders maar het allebeste is dat het paarden zijn die zelf nadenken.

Zeker Raudur (zeg: Reudur, het betekent Rooie). Hij is echt superslim. Hij kan touwen uit de knoop halen, emmers omgooien (als er iets in zit waar hij met zijn mond niet bij kan komen), rond draaien als een circuspaard, heel kalm zijn als er een klein kind op zijn rug gaat zitten, hekken open maken, noem maar op. Het is alsof ik in gedachten met hem kan praten. Heel bijzonder.

Ook is hij nieuwsgierig, speels, vrolijk, aanhankelijk, lief en grappig. Ik voel me echt verliefd. Ik wist niet dat dat kon, op een paard! (eigenlijk is hij formaat pony, maar IJslandse paarden heten nu eenmaal IJslandse paarden).

Ik ben niet de enige die verliefd is op Raudur. Nina mijn dochter is het ook. En Rozemarijn mijn andere dochter ook een beetje. Zelf John mijn man die een beetje bang is voor paarden lijkt wel op (en niet van) Raudur te vallen...

Het is FANTASTISCH om een eigen paard te hebben! Zoveel leuker dan op een manege rijden! Wat een geweldige bof dat we Raudur konden kopen! Wat een wonder!

Raudur is op 4 mei jarig. Hij wordt dan 6. We maken een worteltaart voor hem. Hij woont in de buurt van Alkmaar bij een hoop andere IJslanders. Het is daar erg gezellig, voor hem en voor ons. Er is een heel lieve knappe vrouw die heel veel van paarden weet die Raudur heeft ingereden en ons nu verder helpt, vertelt hoe alles moet enzo. Dat is heel fijn.

Gisteren heb ik opgetreden voor 4 groepen 8 hier uit Haarlem, op verschillende scholen. Het was heel leuk. Ik heb intussen ook schrijflessen gegeven aan kinderen op de school van Nina en Roos. Net heb ik een stukje voor de krant (NRC) gemaakt. En nu ga ik verder aan mijn nieuwe nog GEHEIME boek. Wie weet maak ik binnenkort ook nog een boekje dat Het rode paardje heet, lijkt me leuk. Draag ik het op aan Raudur.

Martijn van der Linden illustreert op dit moment mijn 2 nieuwe boekjes die in oktober verschijnen:

De Rijmreis (bij uitgeverij Zwijsen , in de Leesleeuw-serie)

Derde Schoorsteen rechts, of: Hoe Sint de weg vond (Querido )

Ik verheug me erg op het zien van zijn tekeningen!!!

op de website www. meander.italics.net staat een interview met mij door Jeroen Dera, het gaat over wat ik van (kinder)literatuur vind en waar ik op let als ik schrijf, en nog een heleboel meer. Er staat ook een fragment van wat misschien wel mijn nieuwe roman (voor volwassenen) wordt op de website van Meander.

en verder wou ik nog zeggen: blijf alsjeblieft vragen sturen, ik antwoord ALTIJD! Wil je weten waarom er een ezel voorkomt in Het raadsel van groep 6, en waarom niet een ander dier? Waarom Eline zich verkleedt als kerstboom, en of ik dat zelf ooit deed? Of Romeo al erwtensoep lust, of Faisel al taekwondokampioen is, hoe het met Lotta's muizen gaat of nog iets héél anders... ?! Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

17? december...

Maar dát heeft lang geduurd! Zo lang dat ik geheel en al vergeten was hoe ik ook weer iets nieuws op deze website plaatste... ik moest in 1 van mijn boeken eindeloos op zoek naar het wachtwoord... en dat is dus gelukt. Verder verklap ik niets.

(Hij & Ik gaat over de bijzondere vriendschap tussen Rosalie -de ik-persoon die het verhaal vertelt- en haar nieuwe buurjongen, Zeger. In een zomervakantie worden zij, tot Rosalies verbazing want Zeger is écht een rare- vrienden. Van die vrienden die elkaar alles kunnen vertellen, al lijken ze in niets op elkaar. Van die vrienden die elkaar aanvullen, die samen lachen en dingen verzinnen, van die vrienden die zich nooit schamen als ze bij elkaar zijn... maar dan begint de middelbare school. Rosalie en Zeger komen bij elkaar in de brugklas. En daar, op de nieuwe school, schaamt Rosalie zich ineens wél, heel erg zelfs, voor Zeger. De rest van de klas kotst hem uit, hem en zijn merkwaardige hobbies: modelvliegtuigjes bouwen, de tweede wereldoorlog... Als ze op schoolkamp gaan, let niemand op hem. Ook Rosalie niet. Ze ziet Zeger nog net in de bus stappen, maar als ze aankomen is Zeger weg. Kwijt. Zoek. Ze zijn hem vergeten bij een benzinestation... en dán ontdekt Rosalie pas echt wat schaamte is. Komt het nog goed tussen haar en deze enige échte vriend die ze heeft? Hoe?)

In Villa Zebra, Rotterdams beeldende kunst museum voor kinderen, was van september tot oktober een tentoonstelling over mijn werk te zien. Het was een groot succes! Ik had een speurtocht ontworpen over de tentoonstelling, een raadselreis, en intussen hebben tien kinderen die de speurtocht maakten als het goed is een boek van me gewonnen! Ik heb de winnaars zelf getrokken uit de inzendingen in de geheime brievenbus die op de tentoonstelling hing. Bedankt allemaal voor het meedoen, bedankt Villa Zebra dat ik de tentoonstelling mocht komen maken, gefeliciteerd aan de winnaars!

Nu ga ik weer verder schrijven... al is dit alles en vooral Hij&Ik me niet in de koude kleren gaan zitten... Ik ga een Sinterklaasverhaal maken met Martijn van der Linden -hoera! Martijn is de tekenaar van Knijn, ik vind zijn werk (en hemzelf) geweldig dus hier ben ik heel blij mee. Verder mag ik voor uitgeverij Zwijsen een nieuwe 'Leesleeuw' maken (boekje voor groep 4 dit keer) en werk ik aan een nieuw kinderboek én aan een roman. Er valt nog heel veel te doen!

Tot gauw (beloofd)

ps er logeert hier een geweldig konijn deze kerst. Ze heet Björke en is eigenlijk van Marit Törnqvist. Ze is heel lief. Als je haar aait zakt ze subiet uit tot een soort kussen met oortjes. Ze is helemaal niet verlegen. Onze kat Henk vindt haar maar zo-zo, hij is nogal jaloers. Onze eigen konijnen wisten niet wat ze zagen: bestaan er dan nog méér konijnen op deze wereld, denken ze. Binnenkort komt er nog een logee: de cavia van Lara. We zien uit naar zijn komst!

pps het paard miss Marple is dood gegaan... erg hè. zij was oud en moe en telkens kreupel. ik rijd tegenwoordig vaak op IJslandse paarden -al sinds mijn tiende mijn lievelingsras. IJslanders zijn onverstoorbaar en willen heel graag en hard lopen. ze zien er heel lief uit en ze kunnen iets wat bijna geen ander paard kan: tölten (soort supersnelle stap, wel zo hard als galop, zit heerlijk)

ppps ik las/bekeek een prachtig boek: Het papieren museum, deel 3, van Ted van Lieshout. Het gaat over illustraties en schilderijen en het is PRACHTIG, o dat zei ik al, net een ontdekkingsreis -de twee eerdere papieren musea waren ook al zo mooi. aanrader!

Hoera, hoera, er komt een derde druk van De 1001 geheimen van Eva Zout!

Op 1 oktober lever ik mijn 'Kidsweekmanuscript' in. Dit is een verhaal van ongeveer 22.000 woorden -een klein boek, een novelle-  voor jongeren vanaf 12 jaar. Abonnees van de kinderkrant Kidsweek krijgen het boekje gratis bij hun krant. Eerder maakten auteurs als Edward van de Vendel , Lydia Rood, Daan Remmerts de Vries en Floortje Zwigtman zo'n boek. Ik vind het een grote eer dat ik er nu ook één mag maken. Ik heb nog geen titel voor mijn verhaal. Misschien wordt het Het Zondagskind. Of Mijn vriend Zeger. Of Zeger, mijn vriend. Maar dan lijkt het wel erg op het boek Jan, mijn vriend van Peter Pohl.

Dat is wel een mooi boek. Maar toch... ik ga er nog eens goed over nadenken. Ik ben niet goed in het verzinnen van titels. Als ik voor NRC Handelsblad een stukje schrijf, maakt meestal iemand anders de kop (wat boven het stukje staat). Iemand van de eindredactie. De titel De 1001 geheimen van Eva Zout is door een heel goede vriend van mij bedacht. Ik dank hem daar hierbij nog eens heel hartelijk voor. Ik vind het een geweldige titel!

Bijna bijna komt mijn nieuwe boek Het raadsel van groep 6 uit. Dat vind ik trouwens zelf niet zo'n leuke titel, een beetje duf. Maar duidelijk is hij wel. En het klinkt hopelijk toch wel lekker... Het is vooral een léuk boek. Dat kun je aan die titel geloof ik wel aflezen.

Vanochtend reed ik op een paard met een rare titel: Miss Marple.